‘लालेलाल मूँहमे डाल, है पैसा तो निकाल…’. 1994मध्ये, मी चौथीत असताना, बर्फाचा गोळा विकणारा भय्या आमच्या शाळेसमोर उभे राहून हे असे काहीसे ओरडत असे. अवघ्या एका रुपयात मिळणार्या ह्या गोळ्याकडे ‘फक्त बघून समाधान मानणार्यांपैकी’ आम्ही काही मंडळी होतो. गोळा विकत Read More
जगण्याची शैली पैशाला अनुसरून ठरली की तिथे मग तृप्तीचा, समृद्धीचा भाव दिसत नाही. संग्रहाचा, वस्तूंचा सोस वाढत राहतो. ‘नक्की तृप्ती कुठे?’ कळत नाही. अशा जगण्याच्या पद्धतीत मानवी जगण्यातील स्थिरता, सुरक्षितता यांना बाधा येते. माझे बाबा ‘डॉयटर’ होते. स्वत।चा व्यवसाय, पेशंटस्, Read More
मी बेळगावमध्ये मोठी झाले. आईवडील शिक्षक, काका वकील. वडील लोकविज्ञानचे काम करत असत. शाळेव्यतिरिक्त त्यांचे घरच्या प्रयोगशाळेत सतत काहीतरी प्रयोग चालत, मुलांना जमवून. आईचेही असेच काही मुलांना कविता, नाटक, वक्तृत्व शिकवणे चालू असे. आम्ही काय शिकावे, काय करावे याबद्दल त्यांचा Read More
मी एका उङ्ख मध्यमवर्गीय ब्राह्मण कुटुंबात जन्माला आलो. अभियांत्रिकीपर्यंतचं शिक्षण पुण्यात झालं. त्यानंतर आय. टी. क्षेत्रात 7 वर्षं नोकरी करून मग मी ती सोडून दिली. आपलं शिक्षण व आपली नोकरी राज्यातील सामान्य माणसांचे प्रश्न सोडवण्यासाठी असमर्थ आहे याची पक्की जाणीव Read More
ती पहिली बेल! पहिली अनाऊन्समेंट! प्रेक्षकांचा आवाज. माझं संपूर्ण शरीर सुन्न झालेलं. आपल्या आजूबाजूला काहीतरी वेगळीच जादू घडतेय असं वाटत होतं. अर्थात ह्या क्षणापर्यंत पोचण्याची प्रक्रिया जास्त महत्त्वाची होती. ही प्रक्रिया होती, नाटकाची कार्यशाळा. माझ्या आयुष्यातील ते सोनेरी क्षण होते. Read More
विनोदिनी पिटके-काळगी या आमच्या मैत्रिणीला झी मराठी वाहिनीने ‘उंच माझा झोका 2018’ या पुरस्कारानं सन्मानित केलं. विनोदिनीनं नाशिकमध्ये मराठी माध्यमाची आनंदनिकेतन नावाची शाळा सुरू केली. शाळेच्या संकल्पनेपासून ते आज तीन मजली प्रशस्त इमारतीत मुलामुलींना अर्थपूर्ण आनंददायक शिक्षण देणारी शाळा. कुठलाही Read More
