नंतर त्या दोन वीरांगना आल्या होत्या सरहद्दीच्या दोन्ही बाजूंनी! डोळे सुजवून रडून भेकून आक्रोश करून आल्या होत्या पण आता शूर आणि सशस्त्र होऊन एकमेकींच्या समोर आल्या काही तावातावाने बोलल्या शस्त्रे अस्त्रे पाजळली… काळ थांबला होता स्तब्ध बघत काय घडणार आता Read More
अंजनी खेर फ्रिबात आलेल्या प्रत्येकपरदेशी पाहुण्यालाफ्रिबावासी भिंत दाखवायला नेतात.तो भिंतीपलीकडे दूऽऽऽरवर बघतो खूप वेळ.मग फ्रिबाचे नागरिक खोऽऽऽलवर बघतातपाहुण्यांच्या डोळ्यात.ते डबडबलेले नसलेतर पाहुण्याचं कौतुक संपतं.फ्राबीमध्ये प्रत्येक पाहुण्याला तेत्यांची ‘संरक्षक’ भिंत दाखवतात.देशाची सारी चिंता, तिटकारा, खंत दाखवण्यासाठी.पाहुण्याचे डोळे कोरडेच राहिले तर…देतात पाहुण्याला Read More
बाबा रागवायचा तेव्हा अलेक्झांडर रास्किन लहान असताना बाबा नेहमीच फुरंगटलेला असायचा. तो सगळ्यांवर एकत्रितपणे चिडलेला असायचा आणि प्रत्येकावर वेगवेगळाही. कोणी म्हटलं, ‘अन्नाशी खेळू नकोस’, की त्याला वाईट वाटायचं. आणि दुसर्या कोणीतरी म्हटलं, ‘केवढं कोंबलंय ते तोंडात!’ की त्याचंही त्याला वाईट Read More
बाबा पाव जमिनीवर फेकतो तेव्हा अलेक्झांडर रास्किन लहानपणी बाबाला सगळ्या चविष्ट गोष्टी आवडायच्या. त्याला सलामी आवडायची.त्याला चीज आवडायचं. त्याला मीटबॉल आवडायचे. पण त्याला पाव मात्र अजिबातआवडायचा नाही. कारण त्याला सदा सर्वकाळ हेच ऐकवलं जायचं, ‘तुझा पावखायला विसरू नकोस!’पण पाव काही Read More
बाबा गाणं शिकतो तेव्हा… अलेक्झांडर रास्किन लहान असताना बाबासाठी त्याचे आई-बाबा वेगवेगळ्या प्रकारची खेळणी आणायचे.चेंडू. लोट्टो. नाईनपिन. खेळण्यातली चारचाकी. मग एक दिवस अचानक त्यांनीपिआनो खरेदी केला. पण हे काही खेळणं नव्हतं. वरच्या बाजूनं काळा चकचकीतअसलेला हा पिआनो खूपच मस्त होता. Read More
बाबा कविता लिहितो तेव्हा… अलेक्झांडर रास्किन लहानपणी बाबाला वाचायला फार आवडायचं. चार वर्षांचा असतानाच तो वाचायला शिकला. अख्खाच्या अख्खा दिवस वाचन करत बसायचा. इतर मुलं खेळत असायची, दंगामस्ती करत असायची. पण बाबा मात्र वाचत बसे. आजीआजोबांना त्याची काळजी वाटू लागली. Read More
